16 maand

Lieve meid,

oh, wat vliegt de tijd voorbij. Het is ondertussen maanden geleden dat ik nog een brief aan je schreef. De laatste maanden waren dan ook zo hectisch.

Je mama is ondertussen 6 maand zwanger van je zusje. Jaja, in februari word jij grote zus. En dat je groot wordt! Mama kan het nog altijd niet geloven dat haar klein baby’tje een heuse peuter geworden is.

Sinds je 1 jaar bent geworden, stap je vrolijk rond. Ondertussen is dat stappen meer lopen. Je stapt soms zelf achteruit. Ik had dat nooit verwacht, aangezien je geboren bent met een heupafwijking. Gelukkig is dat héél vroeg opgespoord (dag 1 na je geboorte) en ben je snel en consequent behandeld geweest (mama en papa hebben de campspreider dag en nacht aangedaan, ook al vervloekten we dat ding).

Je bent een vrolijk lief kind. Maar momenteel een echt papa’s meisje. Als ik je kamertje ’s ochtends binnenkom, schud je al van nee en wijs je naar de deur. “Papa” zeg je dan. Ik moet heel eerlijk bekennen dat dit toch mijn zelfvertrouwen wat heeft aangetast. Ik weet dat het niet zou mogen en dat het maar een fase is. Maar heel stiekem wil ik je favorietje zijn ;-). Het maakt me dan ook ongelooflijk blij dat je de laatste dagen terug wat bijgedraaid bent en je vanavond knusjes naast mij in de zetel kroop om naar een aflevering van Musti te kijken.

Ik weet het, voor de leeftijd van 2 jaar word schermkijken afgeraden. Net zoals je mama NOOIT- never iets van studio 100 in huis ging halen, zo heeft ze ook al enkele andere principes over boord gekeild. Het is ons avondritueeltje en het werkt wel. Eerst lekker spelen samen, dan boterhammetjes eten, musti of bumba kijken, flesje drinken en naar boven. Je poetst zelf je tandjes, we doen je pyjama’tje aan en tegenwoordig val je rustig in slaap in je bedje.

Dat laatste is nog maar sedert een drietal weken. Daarvoor, lieve schat, moesten mama of papa gemiddeld een halfuur -soms een uur- bij jou zitten op de slaapkamer vooraleer je in slaap viel. Als we je al eens lieten wenen, dan stopte dat nooit na 10 minuten, maar ging dit over naar hysterisch wenen en was je na een uur nog ontroostbaar. Gelukkig zijn de tijden veranderd ;-). Je weent trouwens erg luid. De verpleegster van Kind en Gezin beaamde dit, toen we daar onlangs waren voor je prikjes. Je bent wel flink, want na de prikjes stopte je ook weer snel met huilen.

Er zijn ook veel traantjes gevloeid, toen je tandjes doorkwamen. Tot je 12 maand, deed je het met 2 ondertanden. Op enkele weken tijd zijn toen 4 snijtanden boven en 2 kiezen boven en 2 kiezen onder doorgebroken. Nu heb je al een mooi mondje vol tandjes ;-).

Zo snel als je bent beginnen stappen, zo traag ben je met woordjes. Pas op, je begrijpt al ontzettend veel. En iedere keer ben ik verwonderd. Als ik je vraag om de blokjes op te ruimen, dan doe je dat. Je verstaat zoveel dingen. Maar toch zeg je enkel “papa”, “bopa” en “maba” en “ba” (dat laatste tegen de poes, en ook erg luid..).

Je hebt ook al een uitgesproken mening over kleren. Als je iets echt niet mooi vindt, dan maak je je boos of loop je weg, als we je toch willen forceren. Zo kochten we recent mooie roze pantoffels van Kitzbuhel met een uiltje en paard. De rechtse pantoffel met het paard is dus blijkbaar niet je ding… Je hebt trouwens al grote voeten: nu zit je aan maat 22 en je eerste schoentjes op 11 maand waren al maatje 20!

Eind augustus hebben we je ook laten dopen. Dit gebeurde in intieme kring bij ons thuis met rent-a-priest. Een supermooie viering op maat. Je papa en ik kozen zelf de meeste teksten, schreven onze doopbeloften aan jou. Het was intens en mooi. Alleen was jij er niet zo tuk op om boven het doopvont te hangen (wenen!) en vond je het moment waarop je in het kleurrijke laken van de voorganger door ons gedragen en gewiegd werd, dan wel weer hilarisch en leuk!

Vorige week gingen we trouwens met jou naar het UZ. Bij K&G stelden ze vast dat je een oogafwijking hebt. Het gaat om verziendheid met een afwijking van -4 en -6. Blijkbaar corrigeer je momenteel nog goed, waardoor het nog niet nodig is om een bril te dragen. Maar er zal dus een dag komen, de eerstvolgende jaren waarop dat wel nodig zal zijn. We besloten wel van ons verder op te laten volgen in de periferie. Want de afdeling oftalmo in het UZ vonden we echt niet kindvriendelijk: een kille grijze bureau met meubels uit de jaren stillekens zonder 1 kleurrijke prent aan de muur, zonder speelgoed… Als kind zou je voor minder bang zijn…

Eten is een ander paar mouwen. Het bourgondische trekje heb je helaas niet overgeërfd van mama. Je bent een kleine eter en enorm kieskeurig. Eigenlijk is het pas de laatste weken dat je vaker iets begint te proeven. We trachten zoveel mogelijk samen te ontbijten en ’s avonds samen te eten, zodat jij het van ons ziet. Fruit snijd ik in kleine stukjes die ik op een bordje bij jou zet, maar mijn pogingen worden vaak -letterlijk- overboord gegooid. Ondertussen eet jij wel al het topje van een banaan, een paar hapjes appel. Je bent stekezot van griekse yoghurt (waar ik dan stiekem een beetje vers fruit in draai hehe), en ook donkere chocolade met 70% cacao eet je graag. Verder scoort alles wat vlotjes binnenloopt: verse soep, een geperst sinaasappeltje, crèmepudding. Boterhammetjes lust je ook, maar beleg mag er niet op, dat eet je liever apart op (en dan nog in mini-beetjes). Ik denk dat je momenteel zo’n 100g groentepap eet trouwens. Navraag bij andere kindjes van jouw leeftijd, leert me dat je een muizenetertje bent. Maar je komt bij en je bent energiek en goedgezind, dus maken we ons geen zorgen. We kregen trouwens advies van K&G om de soep pas na je patatjes te geven en de verse fruitsap na de middag weg te laten. Wel, ik kan 1 ding zeggen, je hebt de dagen erop zoveel geweend o.w.v. zware constipatie en buikkrampen, dat ik terug mijn eigen mamagevoel volg nah ;-)!

Dikke zoen voor mijn liefste meid,

je mama x

Advertenties

De positieve test – deze keer overdonderend en bijna onverwacht…

Het moet zo begin dit jaar geweest zijn, dat ik mijn cyclus terug begon bij te houden via een app op mijn Ipad.

Ons dochtertje M. was toen een 8-tal maand. Sowieso gingen we voor een tweede kindje gaan. En sowieso, wilden we niet té lang wachten, want ik werd tenslotte 35 jaar. Maar, hadden we afgesproken, we zouden pas ten vroegste de anticonceptie achterwege laten, eens ons M. één jaar was, eind juni.

Op een mooie dag eind mei besloten we dan toch al de anticonceptie achterwege te laten. Volgens mijn app was mijn eisprong een aantal dagen voordien al gepasseerd, dus het zou al zeer straf zijn, moest ik toch direct zwanger worden… Dus het was het risico nemen waard ;-).

Zaterdag 3 juni, het begin van onze vakantie samen. Mijn man was gaan helpen bij zijn ouders om de vijver op te kuisen. Ik was alleen thuis met M. Tijdens haar middagdutje, besloot ik toch maar eens een zwangerschapstest te doen. Ik was niet overtijd en gebruikte al helemaal geen ochtendurine. Ik weet niet hoe het komt, maar ik had zo’n voorgevoel denk ik. Na 3 minuten, tuurde ik naar de test en dacht ik héél lichtjes een plusje te ontwaren. Ik was echt in shock. M. moest nog één jaar worden en emotioneel was ik er precies nog niet volledig klaar voor… Héél zeker was ik niet van die test, ik vroeg me af of ik het me niet inbeeldde… dus wachtte ik af tot mijn man thuis was.

Eénmaal thuis, babbelde ik wat over faits divers en tussendoor vroeg ik “btw, wil jij even kijken, kan dat zijn dat die test toch niet negatief is?”. Mijn man zijn mond viel bijna open van verbazing. We waren beiden in shock geloof ik :-).

IMG_8633

We reden later op de middag naar Albert Heijn voor een early predictor. Zo’n test die positief wordt, tot 5 dagen voor je menstruatie. En alweer verscheen een positief lijntje.

Ik heb de daaropvolgende dagen -uit puur ongeloof- nog een aantal testen gedaan en dan uiteindelijk bloed laten prikken. Ik was erg voorzichtig met blij zijn omdat het de allereerste keer (voor de zwangerschap van M.) heel in het begin was misgegaan. Maar wij verwachten dus ons 2e kindje rond Valentijn 2018! 🙂

Liefs, E.

Hoe mijn eerste bezoekje aan de psycholoog verliep…

In mijn vorige post vertelde ik over de spreekwoordelijke crash boom bang.

Na veel gepalaver en twijfelen, besliste ik eind juli toch een mailtje te sturen naar een psychologe voor een afspraak. Ik kreeg snel antwoord terug en 2 weken later stond de afspraak ingepland in mijn agenda.

Om eerlijk te zijn, ik stond niet echt te springen om naar een psycholoog te gaan. Ja, op dagen dat ik me écht niet goed voelde, wou ik niet liever. Tot ik dan een betere dag had, dan zag ik er plots het nut niet meer van in.

Ik ben tenslotte een selfmade woman. Zo eentje dat indertijd al enkele euvels heeft overwonnen door erover te lezen en zelf in actie te schieten. Ik trek mijn plan wel, dat moet zowat mijn moto zijn ;-).

Op een zomerse vrijdagavond, zat ik dan in de wachtzaal bij de psycholoog. Op het eerste verdiep in een oud, versleten herenhuis, ergens in een volkse buurt gelegen. Nu ben ik iemand die nogal veel belang hecht aan mijn buikgevoel. En dat zat niet 100% goed bij het binnenkomen in de wachtzaal. Er stonden filmstoeltjes (oké, wel origineel natuurlijk) in een heel benepen ruimte, geen muziek en 2 bijna dode planten op de vensterbank.

thumbnail_IMG_8922

Na zo’n 5 minuutjes wachten, kwam de psychologe me halen. We beklommen de donkere trap naar het hoogste verdiep, waar de consultatieruimte lag. Er stonden 3 zwarte zeteltjes, heel ver uit elkaar, om plaats te nemen. De afstand die hierdoor gecreëerd werd, was net dat tikkeltje te groot om comfortabel te spreken over je diepste gevoelens. De psychologe stak van wal: “vertel eens,…”

En ik begon te vertellen. Ik had me in de auto trouwens voorgenomen om niet te wenen. En dat heb ik welgeteld -euhm – 1 minuut volgehouden. Maar bon, wat volgde was een vrij stuurloos gesprek, waarbij ik als een ongeleid projectiel al mijn besognes van de afgelopen jaren bijeensprokkelde en vertelde over mijn dieptepunt eind vorig jaar, de zwarte gedachten en het er niet meer willen zijn waarbij mijn gedachten heel impulsief en domweg bijna tot uitvoering werden gebracht. (ik schaam me nog altijd zo hard dat ik zo diep heb gezeten… en durf tot nu dit enkel maar neerschrijven, vooral omdat ik niemand nodeloos ongerust wil maken, want zo diep zit ik gelukkig niet meer…).

Als opdracht moet ik alle dagen even stilstaan bij wat ik voel op dat eigenste moment en proberen dat gevoel te benoemen, zowel positief als negatief. Bij negatieve gevoelens, moet ik zoeken naar een manier om die te verzachten. Boosheid is een emotie die uit mijn systeem moet, want als je dit opkropt, kan dit enorm auto-destructief werken. Meestal schuilt er verdriet achter mijn boosheid, leerde ik. Daarom begrijp ik wel waarom ik er vorig jaar niet meer wou zijn. Ik had gewoon zoveel verdriet van niet voor mijn dochter te kunnen zorgen en noodgedwongen te moeten gaan werken, dat ik me geen mama meer voelde. En door me geen mama meer te voelen, ging ik ervan uit dat mijn dochter me dus ook niet meer nodig had en ik bijgevolg geen bestaansreden meer had. Heel kort door de bocht, maar dat gebeurt als je diep zit… Gelukkig ben ik er min of meer uit gekrabbeld. Maar het maakt dat het punt “zorg en tijd voor mijn dochter” nog altijd heel gevoelig ligt en ik nog steeds steiger als ik voel dat dit teveel uit mijn handen wordt genomen…

Het was een empathische psychologe, maar voor mij was dé klik er niet echt. Ik had niet het gevoel dat het gesprek erg gestuurd werd (en ik ben al zo chaotisch 😉 ), noch dat de adviezen echt onderbouwd waren. Het hielp ook niet echt dat er na ieder half uur een luid signaal op haar telefoon ging om de tijd aan te geven.

Na een uurtje zat het gesprek erop. Ze polste even of ik voorlopig verder kon of dat ik nog een aantal sessies wou komen. Ik volgde mijn buikgevoel en zei dat ik voorlopig wel verder kon.

Toen ik thuiskwam, zocht ik toch nog eventjes verder naar een psycholoog dichter in de buurt, voor moest het licht weer even uitgaan. Maar momenteel heb ik geen nood aan verdere begeleiding. Ik zie in dat ik mijn gevoelens niet mag wegduwen en heb toch al een aantal keren de oefening gedaan. En ik heb geleerd dat hulp zoeken -ook al is dit buiten je comfort zone – soms gewoon keihard nodig kan zijn.

Liefs x

 

Hoe de roze wolk pikzwart werd… en ik daar met niemand over sprak…

Als ik de foto’s van ons dochtertje bekijk van toen ze 2,5 maand was, dan besef ik het weer. Dan besef ik waarom ik nu keihard tegen de muur ben gelopen.

Om te beginnen heb ik een heel mooie zwangerschap en bevalling, inclusief post-bevallingsperiode gehad.

Waarom zijn de wolken boven mijn hoofd dan zo donker beginnen kleuren in oktober? Toen ik ongeveer 3 weken terug aan het werk was? Ik zat zo diep. En heb niemand toen om hulp gevraagd, omdat ik gewoon niet durfde. Schrik voor onbegrip, want tenslotte waren we nu toch gesetteld, hadden we een wolk van een baby en heel goede opvang.

Nu besef ik dat het al eerder aan het sluimeren was. Ik ben het type dat -ook al maakt ze moeilijke dingen mee- overschakelt op survivalmodus en zich dan verliest in haar werk om maar niet geconfronteerd te worden met mijn eigen emoties. Een soort van vluchtreactie. Dat besef ik nu. Nu ik, door omstandigheden sowieso al vermoeid loop, komt er een allesoverheersende vermoeidheid bij. Het wisselt van dag tot dag. Maar laat ik het zo stellen: het is even bovenkomen, lucht happen en dan terug kopje onder gaan.

Ik had het moeten weten, dat ik tijd moest nemen om het verlies van enkele dierbaren te verwerken. Twee mensen op 1 jaar tijd is niet niks. Ik had tijd moeten nemen om voor mezelf te zorgen n.a.v. de bezorgdheid om een dicht familielid. Ik had niet gedurende 2 jaar tijd bijna elk weekend moeten opofferen om zware verbouwingswerken te doen. Ik had eveneens niet mogen verbouwen tijdens mijn zwangerschap.

Kortom: ik had tijd moeten nemen om adem te happen. En dat deed ik niet. Sociale contacten werden op een laag pitje gezet, werken was al wat de klok sloeg.

En toen gebeurde het mooiste dat me kon overkomen: ik werd mama van een schattige, gezonde dochter. Ik zette bewust de tijd stil, nam tijd voor haar. Alleen combineerde ik het prille moederschap met -snel snel nog klussen afwerken in ons huis, verhuizen, en de zorgen om haar camp-spreider en snel terug aan het werk om niemand van de collega’s te lang op te zadelen met extra werk. Mijn hart schreeuwde om voor mijn dochter te kunnen zorgen, mijn verstand zei wat anders. En toen was er de crash… die we opveegden door terug gewoon door te doen.

Volgende week staat er alvast een eerste afspraak bij een professioneel hulpverlener gepland. Kwestie van dit taboe ook te doorbreken. Ik weet niet wat het gaat geven en ben eigenlijk wel bang voor de confrontatie met mezelf, maar ik voel dat ik momenteel geen andere optie heb. En ik wil vooruit geraken…

 

9 maand

Liefste Mira,

Je bent ondertussen 9 maand en oh boy, wat verander jij snel op korte tijd!

Sinds 2 weken kruip je op handen en knietjes vooruit. Je wereld is hierdoor alweer een stukje groter. Je kroop daarvoor een beetje zoals in de processie van Echternach: 1 keer vooruit en 2 stapjes achteruit. 

Sinds een paar weken trek je je volledig recht. Het gebeurde voor de eerste keer in je park toen oma stond te strijken en je plots rechtop stond. Ondertussen trek je je flink op en zou je -terwijl je je vasthoudt- al een stapje opzij durven zetten. 

Ik sta vooral verbaasd te kijken, want ik had me ingesteld op een tragere motorische ontwikkeling van je beentjes tgv de campspreider die ervoor zorgde dat je de eerste 3 levensmaanden immobiel op je rug moest doorbrengen…

Je bent een gelukkige vrolijke meid. Sinds een week (!) slaap je s nachts ook door. Mama en papa zijn heel blij! 😉

Deze week is het wel iets moeilijker om je in je bedje te leggen. Ondanks rust, regelmaat en je avondritueel, ben je erg onrustig in je bedje. Je wil je de hele tijd optrekken, als mama je tegenhoudt, dan begin je je boos te maken en te wenen… 

je hebt je eigen willetje. Dat stelt me wel gerust: je zal je niet snel laten doen. Als iets je ding niet is, dan hebben we het geweten 😉. 

Op gebied van eten gaat het -momenteel- redelijk. Je krijgt nog 2 flesjes daags en tussendoor geniet je van een boterham, groentepap, fruitpap en een baby yoghurtje. 

Brabbelen is ook heel fijn. Ik heb de indruk dat je klaar bent om mama te zeggen, alhoewel het nu nog “mummem” is 😃. 

Lieve schat, ik zie jou graag!

Dikke zoen,

Mama xxx 

New car

Ja, het is hier al een serieus tijdje geleden dat ik geschreven heb. Ik geef toe dat ik wel een (schrijf)dipje heb gehad. En dan blijft het hier dus stil…

In de donkerste winterperiode besefte ik dat het welletjes was geweest. En besloot ik “als uitstapje” de garage een bezoekje te brengen. Ergens in mijn achterhoofd was ik op zoek naar een nieuwe wagen. Mijn huidige wagen was 7j oud en te klein geworden door onze gezinsuitbreiding. Het was een laag en sportief wagentje, maar met een baby was dit dus niet zo handig meer.

Een testrit later en grondig bestuderen van de lijst met opties zorgden ervoor dat ik mijn goesting vond. 

En vandaag, vandaag werden de sleutels van mijn oude wagen ingeruild voor een gloednieuw exemplaar 😊.

Out with the old 


En in with the new (ik kreeg er ineens een fijne attentie bij 😊). 


Het was met gemengde gevoelens dat ik afscheid nam van m’n oude wagen. Het was m’n eerste auto die ik zelf gekocht had en hij was nog in goede staat, maar we hebben nu meer ruimte en comfort in de plaats (en ik kan nog steeds sportief rijden jippie 😀😉).

Liefs x 

Mommy 24/7

“Ik voel me schuldig” zei ik tegen mijn man, in de auto onderweg naar huis.
“Waarom?”. “Omdat ik Mira vandaag weer maar zo kort gezien heb”

Dat is natuurlijk absurd, want hoe goed je als mama bent, hangt niet af van de hoeveelheid tijd dat je met je kind spendeert, maar is vooral dansen op een slappe koord tussen tijd voor de baby, tijd voor jezelf, er zijn voor je partner en goed functioneren in je job.

Maar dus… Schuldgevoelens. We kennen ze allemaal wel als werkende moeders. Want tenslotte zet je geen kinderen op de wereld om door anderen te laten opvoeden. En daar wringt het schoentje soms. Want laat ik nu -ik had dat nooit durven vermoeden van mezelf voor ik een baby had- “de carrièrevrouw” vooral dromen van het moederen. Er quasi fulltime kunnen zijn voor de baby. Even de job opzijzetten, omdat ik in mijn hart voel dat dat het enige juiste zou zijn.
Maar misschien idealiseer ik dat nu net teveel. Want ik haal best wel energie uit mijn werk -als ik het op mijn tempo kan doen tenminste- maar soms zijn er dagen of weken waarop het zo druk is dat een kleine adempauze ontbreekt.

De vraag is: wat moet je met dat schuldgevoel. Is dat er niet gewoon omdat we ervan uitgaan dat goede moeders er altijd zijn voor hun kind? Maar is dat dan niet te verstikkend? Projecteer ik niet teveel mijn gevoel van onmacht op mijn kind? Ik wil haar tenslotte niet laten opgroeien met het idee dat je je enkel goed mag voelen over wat je doet als je jezelf volledig wegcijfert. Goede mama’s moeten soms eens gaan eten/een romantische avond doorbrengen met de papa, eens gaan sporten en bijkletsen met de vriendinnen. Goede mama’s zorgen ervoor dat hun kind niet overbeschermd opgroeit, dat hun kind goed in t leven staat, empathie toont voor anderen maar evenzeer zichzelf goed verzorgt. En als mama moet je het goede voorbeeld geven.

Dus wil ik stappen ondernemen om meer me-time in te plannen (hoe ironisch, want minder is echt niet mogelijk 😉). Ik wil verder evolueren als persoon, mijn interesses verder uitwerken, gezonder leven (de draad van het sporten herpakken). Happy mom = happy baby.
En misschien helpt het om niet alles kapot te analyseren en qua workload eens goed te overpeinzen hoe ik het verder wil aanpakken.

Mama zijn dat is soms keihard uzelf tegenkomen! 24/7. 😉

Liefs xxx