Cis

Het was begin juni dat ik toch maar eens bij de neuroloog ben beland.

Klachten van voosheid in mijn linkerbeen en soms linkerarm. Erg moe voelen. Op het eerste zicht niks bijzonders na 2 pittige bevallingen met 20 maand tussen en een opgestapelde hoop slaaptekort. Dat dacht de neuroloog ook.

“Doe toch maar een NMR hersenen voor de zekerheid”

En zo lag ik begin juni onder de scan. Infuusje geprikt, oordoppen in en koptelefoon op. Op mijn hoofd een soort kooi en een belletje in de hand, moest ik het niet uithouden. Gelukkig had ik daags voordien naar “de Columbus” gekeken en deed ik mijn ogen toe terwijl ik in “de buis” werd geschoven. Ik trachtte beelden van de mooie landschappen op te roepen terwijl het metallische gedender rondom mij luider werd. Ondertussen werd mijn hoofd warm en kreeg ik hoofdpijn na het inspuiten van de contraststof.

Na 20 minuutjes mocht ik eruit. De verpleger wenste me “het allerbeste”. Ik vond dat vreemd op dat moment. Alles was toch ok?

Ik mocht nog even langs de neuroloog passeren. Snel, want binnen een uurtje moest ik terug zelf patiënten zien. En toen kwam het: “Ik vind het erg vervelend maar er zijn blijkbaar toch talrijke witte stofletsels te zien op de scan”, “teveel om als toevalligheid te aanschouwen”, … op dat moment stond mijn wereld even stil.

De neuroloog sprak een lumbaalpunctie af en nog een bijkomende scan van mijn ruggenmerg. Beide onderzoeken waren gelukkig normaal. Toch sluit dit een sluimerende MS niet uit. Dus kreeg ik de diagnose “clinically isolated syndrome”. In december krijg ik een nieuwe NMR hersenen om te kijken of de aanwezige letsels stabiel blijven, of dat er nieuwe bijkomen.

Het is allemaal een beetje onwezenlijk. Kheb weinig tijd om erbij stil te staan, want er lopen hier 2 kleine kindjes rond die me nodig hebben. Maar toch heb ik de indruk dat het me onzeker maakt. Op dagen dat de vermoeidheid hoogtij viert en de klachten in mn linker been weer meer op de voorgrond staan, ik moeilijker uit mn woorden geraak of onhandig ben. Is het door de witte stofletsels of niet.. dat ben je dus nooit 100% zeker.

Het is wat het is, zeker?

Liefs, E.

Voor J.

Dag meisje,

Je bent ondertussen al 15 maand! Wat gaat het snel. En eerlijk? Ik geniet wel van de leeftijd die je nu hebt. Ook al denk ik stiekem soms met heimwee terug aan de periode toen je 6 á 8 maand was, toen was je nog meer baby. 😉

Het is verbazend hoe alles anders verloopt dan bij je zus. Vooral de manier waarop je in het leven staat: heel ongedwongen en vrolijk valt mij op. Je zusje is complexer, ons kindje met een handleiding.

En daar valt wel wat over te zeggen. Sinds je zus zo’n jaar was, hebben je papa en ik het gevoel dat haar spraakontwikkeling niet loopt zoals het moet. Taalbegrip is zeer uitgebreid en ze maakt zich verstaanbaar. Maar praten. Neen. Je zusje zei tot haar 2j ongeveer “ba” i.p.v. mama of papa. Nu zegt ze wel mama, papa, maar nog geen zinnetjes en ze is bijna 3j. Het klopt gewoon niet. Mensen uit onze omgeving begint het ook op te vallen. Terwijl velen voordien het wegwimpelden en zeiden dat ze zeker in volzinnen ging praten als ze 3j was want dat ze ook iemand in de familie hadden die heel laat was beginnen spreken, zie ik nu steeds vaker gefrons of bezorgde blikken als ik zeg dat mijn kind van bijna 3 amper praat.

Mijn buikgevoel is juist. Vraag me niet waarom, maar ik voel al van veel eerder dat oudste een kindje met een handleiding is…

Jij, kleine spruit, bent 15 maand en zegt al volgende woordjes: mama (yes!!! 😘), papa, boom boem (boom die omgevallen was in tuin van oma en bompa), Bumba, bawl (bal)… dat heeft je zusje nooit gedaan. Ook het brabbelen dat jij doet, heeft je zus nooit op die manier gedaan..

je zusje is dan wel sneller qua stappen. En ze is net als jij een zeer slim kind dat dingen snel doorheeft. Jij begint op je 15 maand stilletjes aan voldoende zelfvertrouwen te hebben om alleen te stappen. Maar het gebeurt tot nu toe sporadisch. Je zusje stapte dan wel weer op haar 11 maand.

Twee kindjes, geen gelijken en soms vergelijken. Alhoewel je dat beter niet doet. Elk met zoveel mogelijkheden en fier dat ze mijn dochters zijn!

Liefs xx

Hersenspinsels – 26/2/2019

Wij hebben de cd Entity van Oscar and the Wolf grijs gedraaid tijdens onze trip naar Oostenrijk in juni 2017.

Het was een reisje met een baby op de achterbank en een baby in de buik.

Als ik nu dezelfde cd afspeel op een grauwe dag in België, zie ik in gedachten de bergen terug verschijnen. Het weidse zicht op de natuur en het gelukzalige gevoel van in verwachting te zijn. Mooie herinneringen.

Ik probeer elke dag mijn kleine gelukjes te vinden. Maar als het slaaptekort alle mooie zaken wegfiltert, is het een worsteling met de dag en mezelf.

Prikkels komen intens binnen. Aangename maar ook minder aangename. Zo liep ik net in een home en rook ik als het ware “de dood”. Een moeilijk te omschrijven geur, maar eentje die ik keer op keer ruik als ik een overlijden vaststel. Griezelig.

Bij het buitenkomen haalde ik eens diep adem en keek ik naar de staalblauwe lucht waar enkele vliegtuigen een krijtstreep trokken. En dan wegdromen naar een vakantie met het vliegtuig.

Liefs.

Een reis door mijn parfums

Door de jaren heen verzamelde ik enorm veel parfums: herinneringen én flesjes. Een reisje door mijn geuren:

Tartine et Chocolat: gekregen als 6-jarige op mijn eerste communie

Rive Gauche van Yves Saint-Laurent: gekregen op mijn 8ste van mijn papa. Een bloemige geur.

Miniatuurflesjes parfum: gekregen van mama en papa toen ze terugkwamen van een reisje met collega’s.

J’adore van Dior: gekocht toen ik zo’n 18 à 19 jaar was, net begonnen aan het unief, de periode dat ik mijn pépé verloor. (magnolia – meloen – tuberoos – vanille)

Ralph van Ralph Lauren: gekocht tijdens een supermarginale (lees: pas gaan slapen om 6u s ochtends en onnozel doen met een grote bende vrienden) maar geestige midweek in de Ardennen toen ik 21 was. Het geurtje dat mijn zoet terugvoert naar het begin van onze relatie. (japans osmanthus – magnolia – muskus). Bloemig.

Envy me – Gucci: een miskoop, in de winkel vond ik dit een lekker geurtje, maar achteraf paste het niet bij mij… (pioenroos; lychee, tonkaboon en sandelhout)

DKNY – Donna Karan (appel – tuberoos – sandelhout)

Hugo Woman– Hugo Boss (eikenmos, jasmijn, sandelhout)

Amor Amor van Cacharel: een blijvertje, dit geurtje gebruik ik sinds mijn 27ste en blijft zo’n kleine 10 jaar later één van mijn favorieten. (sinaasappel, abrikoos, roos, tonkaboon en vanille). Bloemig/fruitig.

Nuit pour Femme – Hugo Boss (perzik, jasmijn, sandelhout en mos)

Ma Vie – Hugo Boss: gekregen van mijn ouders toen ze terugkwamen van reis 3 à 4j geleden. De “overdag” versie van Nuit pour Femme. (cactusbloem – roos – ceder)

Scandal by Night van Jean-Paul Gaultier: mijn allernieuwste aanwinst, een zoete zwaardere geur met honing, tuberoos, tonkaboon en hout. Oriëntaals bloemig.

Nota: Na het opzoeken van de geurnoten van al mijn parfums zie ik toch vaak tuberoos, vanille en tonkaboon terugkeren… blijkbaar ben ik in mijn parfumkeuze toch vrij consequent 🙂 .

Conclusie: ik ben een zoet meisje!

Typisch E. (rol-oog inserted)

Af en toe doe ik hier een uitspraak die mijn echtgenoot met zijn ogen laat rollen. Echt waar. Dan vergelijkt hij mij met Paris Hilton. Maar in het echte leven ben ik toch slimmer hoor ;-).

Hier een selectie van mijn straffe stoten:

  • Denken dat Silicon Valley hét oord is waar Amerikaans vrouwen hun cupmaat laten vergroten middels siliconen (jaja, ik weet het, dat begrip is ooit zijn eigen leven gaan leiden in mijn hoofd en alles van IT heb ik erna niet meer gehoord 😉 ).
  • Checken bij de schoonzus of de Wallmart een supermarkt is (even dacht ik aan de beurs, maar dat is uiteraard Wallstreet uhu…)
  • Gaan wandelen in ons dorp, een snelle blik werpen op het veld aan de overkant van de straat en verkondigen dat het daar toch mooi wonen is met uitzicht op de koeien. Het bleken gevlekte paarden te zijn… (stadsmeisje zucht).
  • ….

 

Wordt ongetwijfeld vervolgd :-).

 

Pauzeknop uit en we zijn weer vertrokken…

Een beetje blogpauze kan nooit geen kwaad. Dus pakken we de draad terug op na een langere stille periode.

Hier was het allesbehalve stil. Er is enorm veel gebeurd, er waren zijn veel kopzorgen, er is een gigantisch slaapgebrek en daardoor ontbrak de moed me vaak om te bloggen.

Staan op de planning in 2019

  • Foto’s nemen en eindelijk eens foto-albums maken van de afgelopen jaren/vakanties
  • Naar Centerparcs gaan/vakantie met (schoon)ouders
  • Ons jongste haar kamertje afwerken voor haar 1ste verjaardag (nog 1 maand tijd!)
  • Gezonder leven: meer fruit en groentjes, minder alcohol, meer sport
  • Twee extra gaatjes in mijn oren laten schieten (komaan, ik twijfel daar nu al meer dan 5j over, ik moet dat gewoon es doen 🙂 )
  • Mijn demonen onder controle krijgen.
  • Belastingen betalen (dankzij allemaal stomme regeltjes, hier een onaangename verrassing gehad enkele maanden terug waarover ik wel nog eens schrijf – het betekent dat we weeral een aantal plannen kunnen opbergen en de broeksriem mogen toetrekken, maar komt wel in orde).
  • Meer bloggen
  • Het huis van mijn bomma leegmaken
  • Ons huis meer – en een beetje los van alle trends – ons eigen plekje maken, krijgen alvast een mooi plaatsje: het oude locker kastje van mijn pépé zaliger en een retro kastje van bij m’n schoonouders dat ik ga “pimpen”.
  • Proberen meer mijn eigen ding te doen en niet wakker te liggen als ik mijn mening durf geven (dit is nog steeds een moeilijke, nog steeds schrik om mensen te bruskeren).
  • Iets creatief doen: fotografie of pottenbakken of…
  • Infraligne uitproberen
  • Meer slapen!!! (echt zot wat gebroken nachten met een mens, of toch met mijn geest doen)
  • Mijn oudste naar school zien gaan (na het Krokusverlof, spannend!)
  • Mentaal meer evenwicht vinden (minder piekeren, minder zelfvertrouwen-issues,…)
  • Tijd vrijmaken voor mijn gezin, genieten van mijn kindjes.
  • Gezond blijven/worden
  • Sparen (haha, danku belastingen, NOT!) voor een nieuwe zetel. De zetel van Sissy Boy is wel ons ding, in velvet paarsrood ;-).

Je ziet het, aan uitdagingen geen gebrek. Ik wens jullie allen een fijn en gezond blogjaar!

E.

Rotterdam. Een stad naar mijn hart.

Enkele weken geleden ging ik voor de 2e keer op een jaar tijd naar Rotterdam.

Ik hou van de vibe van die stad. Een allegaartje van stijlen en culturen doorheen. Het clasht, voelt soms een tikkeltje anarchistisch aan en is een echte wereldstad. En ik hou van de directheid en vriendelijkheid van onze noorderburen.

Vorig jaar liep ik er rond met zwangere buik. Dit jaar lieten we ons 2 patatjes in veilige handen bij oma en bompa en trokken erop uit voor een korte trip met 1 overnachting.

We verbleven net als vorig jaar in CitizenM hotel. Heel centraal gelegen: dicht bij de Markthal, de kubushuisjes en de koopgoot.

De Markthal is the place to be voor foodlovers. Een grote overdekte hal met een indrukwekkend fotoplafond. Ik at er heerlijke kroketjes (truffelvulling, pikante pekingeendvulling). We genoten van een heerlijke sushi… mmmm

Vorig jaar kuierden we ook door de winkelstraten en kwamen zo terecht in de Witte de Withstraat. Ik ging er binnen in een heerlijke winkel waar vintage en nieuw door elkaar wordt verkocht en breidde mijn oorbellencollectie uit. Erna stopten we bij Supermercado voor een heerlijke cocktail en churros met een karameldip (de beste die ik at!).

Erna nog wat gaan shoppen in de Bijenkorf, waar ik voor ons meisjes een handgemaakt gehaakt Nijntje scoorde en het boekje van Floddertje.

Na een korte stop in ons hotel, zetten we onze tocht verder naar Kop van Zuid. Een mooie wandeling langs het water en over de Erasmusbrug. Ter hoogte van Hotel New York, genoten we even van het uitzicht over het water.

Van hieruit namen we dan de voetgangersbrug naar de Fenix Food Factory. We hebben daar ontdekt dat Nederlanders dus toch lekker bier kunnen brouwen. Check zeker eens de Kaapse Brouwers.

Het eten was er ook super. Een heerlijke hamburger tussen een knapperig broodje en zicht op de ondergaande zon.

We trokken door havenbuurt terug naar de Erasmusbrug.

Terug naar ons hotel voor nog een drink en een verkwikkende nachtrust.

De volgende ochtend trokken we naar Lilith, een ontbijtplek die echt ge-wel-dig gaaf is! Een donker interieur: hun slogan “we are dark”. Velvet zetels, muziek van Metallica en de mensen die opdienen zijn metal/hardrock gekleed. Echt een leuke plek en heerlijke ontbeten.

We (vooral mijn man dan 😉) werden op de terugweg nog geïnterviewd door de lokale televisieploeg omdat het nationale baarden dag was en ze onze mening wilden over baarden.

We bezochten nog Keet, een mooi winkeltje waar ze veel lokale spullen verkopen in Scandinavische stijl en trokken dan stilletjesaan terug naar huis om ons 2 meisjes op te halen.

Een korte maar erg leuke trip.

Liefs x