Borstvoeden: het verhaal dat bijna op zijn einde loopt…

De eerste weken na de bevalling verliepen voor mij een beetje in een waas. Niet de roze waas waarover weleens verteld wordt. Het was/is er eentje met vele kleuren.

Ik geef het toe: ik heb niet echt genoten die eerste weken. En dit is een understatement. Ik herinner me weinig van die eerste dagen en weken. Behalve dat ik bijna continu met mijn baby aan de borst lag. “Is het dit nu” dacht ik bij mezelf. “Is dit nu het gelukzalige borstvoeden?” en “Wat scheelt er toch met mij dat ik hiervan niet geniet?”…. Dit alles bleef/blijft maar door mijn hoofd malen. Ik heb gekolfd, ik heb “geclustervoed”, ik heb op de spoed gezeten, ik heb donkere gedachten gehad én ik heb massa’s geweend. Ik (en veel anderen) zijn zo geïndoctrineerd dat we borstvoeding moeten geven, dat we onszelf geen andere keuze meer laten. En ook al is het maar een onderdeeltje van het mama zijn, toch hakt het “niet slagen in borstvoeding” er serieus op in. De beste keuze die ik kon maken, was om toch flesjes bij te geven. Blijkbaar ben ik dan toch niet echt hét type dat gemaakt is om borstvoeding te geven.

Ondertussen zijn we 8 weken verder en hangt mijn baby sporadisch nog eens aan de borst. Ze krijgt hoofdzakelijk flesjes met kunstvoeding. De kolfmachine draait niet meer op volle toeren, maar staat nog steeds op mijn aanrecht als “reminder” aan deze zware periode. En in mijn hoofd tracht ik afscheid te nemen van het hoofdstuk borstvoeden. Het is moeilijker dan gedacht, want ik besef dat het allemaal voor de laatste keer is. Onze kinderwens is namelijk vervuld en dan denk je des te meer: ik moet genieten… van de laatste keer die mini-babyfase, de laatste keer borstvoeden,… Het doet dus altijd wel een beetje pijn om een bepaald hoofdstuk af te sluiten.

Tegelijkertijd besef ik dat het goed is. Ik heb keihard mijn best gedaan, ik heb mijn baby van colostrum en antistoffen voorzien. Ik heb de eerste weken nauwelijks geslapen (3 à 4u per nacht, én neen niet in 1 stuk maar met onderbrekingen, waren de regel!) omdat ik hét beste voor mijn baby wou/wil. Maar ik heb de juiste keuze gemaakt met geleidelijk aan op flesjes over te gaan. Ik begin stilletjes aan mezelf terug te vinden en durf al eens een zweem roze te ontwaren op mijn wolk.

Nu nog leren loslaten…. 🙂

 

Advertenties

Babyproducten review: als je kindje een gevoelige huid heeft…

nota: dit is geen gesponsorde post, enkel mijn persoonlijke ervaring

Ik las net een stukje over rode billetjes in “Brieven aan jonge ouders” van de Gezinsbond. Ik moest hierbij spontaan denken aan het feit dat het wel degelijk uitmaakt wat je gebruikt om baby’s billetjes te reinigen en dat daar nog redelijk wat onwetendheid over circuleert. Vaak wordt er gekozen voor de grote bekende merken. Maar zijn dit ook de beste?

Mijn ervaring:

Het begint eigenlijk al in de materniteit. Als je je baby’tje daar verschoont, ligt er al een pakketje klaar van Pampers®. Ik moet eerlijk toegeven dat ik wél fan ben van hun luiers.  Ze absorberen goed en we hebben hier bijna nooit lekkages. Maar ik merk bij mijn dochters dat ze toch véél sneller huidirritatie krijgen als ik de vochtige doekjes van desbetreffend merk gebruik.  Er zit ook parfum in die doekjes, wat ervoor zorgt dat hun billetjes echt niet fris ruiken na gebruik (ook al verwacht je misschien het tegenovergestelde van parfum).

Daarom ging ik bij mijn oudste dochter op zoek naar een goed alternatief.

Ik las dat vele mensen fan zijn van Cheeky Wipes® Dit zijn herbruikbare billendoekjes. Ik vind het concept zeker de moeite, maar heb er eerlijkgezegd noch de tijd en energie voor om dagelijks extra wasjes te draaien met billendoekjes. Dus zocht ik een evenwaardig alternatief: billendoekjes met zo min mogelijk rommel in, zonder parfum of andere irriterende stoffen. Zo kwam ik uiteindelijk terecht bij Waterwipes®

De doekjes van Waterwipes® bevatten 99,9% water en 0,1% fruit extract. Van zodra ik deze ben beginnen te gebruiken, merk ik verschil. Mijn dochters billen ruiken terug fris na het verschonen, en ze hebben totaal geen last meer van rode billen. Het verschil is echt frappant! Zeker omdat mijn oudste een zeer gevoelig huidje heeft.

Dat brengt mij trouwens naadloos naar het volgende: badproducten.

We hebben hier ook al verschillende zaken gebruikt. En wat me telkens opviel, was dat ons oudste dochtertje na het gebruik van Zwitsal® geregeld eczeemplekken ontwikkelde: in de knieholtes, op haar romp en op haar benen. Ondanks dat we ze hier niet dagelijks volledig in bad steken (haar gezicht, handen en billen worden uiteraard wel dagelijks gewassen 😉 ).

Een beetje opzoekwerk en lovende reacties op het net omtrent de producten van Naïf® deden me ook een bestelling plaatsen. Ik kan ook hierover alleen maar lovend zijn. De producten zijn heel mild voor de huid. Mijn dochter heeft geen eczeemplekken meer sinds we overgeschakeld zijn op deze producten. Ze ruiken heel mild én ze hebben recent ook een lijn voor de mama’s en papa’s ontwikkeld. Dat scheelt ook voor mijn gevoelige droge huid!

Dit is zo’n beetje mijn ervaring met babyproducten. Als ik maar al 1 iemand een tip kan geven en hierdoor kan helpen, dan ben ik tevreden :-).

Liefs x

 

 

 

Over een wolk met verschillende kleuren…

Dat ik niet echt op mijn roze wolk vertoef, dat konden jullie uit de vorige blogpost al opmaken. Mijn kraamtijd is zeer moeizaam gestart door de uitputtingsslag met de borstvoeding.

Dat die wolk dus enkele zwarte stukken bevat, dat moet ik jullie niet vertellen. De winterperiode, de extreme vermoeidheid en de grote verandering van 1 naar 2 kindjes eisen hun tol. Vooral ’s avonds -momenten als deze- kan de wolk grijs of zwart lijken.

Toch zijn er enkele gekleurde stukken aanwezig.

Geel voor de dagen dat de lentezon komt piepen en mij instant een vrolijker gevoel geeft.

Rood op de dagen dat ik verliefd naar mijn gezin kan kijken. Zoals eergisteren ochtend, toen M. bij ons in bed in slaap viel en ik borstvoeding gaf aan J. en mijn slapende gezinnetje kon overschouwen.

Blauw als ik een gestolen momentje voor mezelf kan hebben. Zoals even naar de winkel gaan, terwijl mijn mama een halfuurtje op de meisjes past. Of zoals dit blogberichtje typen, nadat de dochters elk om beurt hebben zitten huilen.

Groen als ik langs de velden in Vinderhoute rijd en mijn oudste dochter dolenthousiast de grote molen ziet. Het zicht van de uitgestrekte velden geeft eventjes rust in mijn hoofd. Dan maak ik plannen om bij beter weer, terug mooie wandelingen te doen langs de vallei van de oude kale.

Oranje als ik kijk naar de gloed van het nachtlampje, op straat is het stil en de regen tikt tegen het raam. Ik ben wakker en geef mijn meisje eten.

Grijs als J. een moeilijke dag heeft en niet te troosten valt. Als ik ’s avonds uitgeput in de zetel neerplof, of als mijn man en ik kribbig zijn tegen elkaar door het tekort aan slaap.

Zwart… hopelijk niet teveel zwart. Dat is een kleur die ik liefst niet teveel in mijn wolk zie passeren. Maar toch kan het gebeuren op momenten dat de extreme vermoeidheid in combinatie met huilbuien de bovenhand nemen. Dan vraag ik me af of er nog mama’s zijn die dit hebben, die zich op zo’n momenten afvragen waaraan ze begonnen zijn en die zich schuldig voelen omdat ze niet op elk moment een onbevangen mama-gevoel voor hun kindje hebben. Op zo’n momenten word ik vreselijk onzeker van mezelf…

Roze, op momenten dat steun zich aanbiedt, onder de vorm van een bezoekje, een luisterend oor van de vroedvrouw, de vele kaartjes met gelukswensen, een boeket bloemen, een knuffel van mijn man,…

Liefs,

E.

Borstvoeding of fles? Hoe ga ik ermee om…

Nota: volgens de WHO is borstvoeding (BV) dé beste voeding voor baby’s en wordt aangeraden om toch zeker de eerste 6 maanden exclusief BV te geven. Ik wil hierbij toch een kleine kanttekening maken: 1) ik ga akkoord dat BV misschien qua samenstelling de beste voeding is (antilichamen oa) MAAR dat het daarom niet dé beste voeding is. De beste voeding is voeding die goed functioneert binnen het gezin. Als je er zelf onderdoor gaat omdat je niet meer slaapt, of dat je baby niet voldoende bijkomt, dan kan overschakelen op een flesje (al dan niet in combi met BV) dé beste voeding zijn. Een baby heeft meer nodig dan enkel een borst, liefde en affectie zijn hét belangrijkste (weetwel: happy mom = happy kid), 2) Leg de maatschappelijke druk aub niet zo hoog. Tegenwoordig moet je BV geven en indien niet moet je je bijna gaan verantwoorden waarom je KV geeft, terwijl ik van mening ben dat iedereen voor zichzelf beslist wat het beste werkt. 

Mijn ervaring met BV bij mijn eerste kindje

Anderhalf jaar geleden beviel ik van ons 1ste dochtertje. Ik had me zeer goed voorbereid op de bevalling maar nul komma nul voorbereiding qua BV. “Haja, dat zal wel vanzelf gaan” dacht ik toen. Ons dochtertje hapte echter niet aan waardoor ze na anderhalve dag nog NIKS gedronken had. Ik ben toen uit blinde paniek met flesvoeding begonnen, uit schrik dat ons kleintje ging uitdrogen. Ze kreeg de eerste dagen wel wat met de hand gekolfde colostrum, maar zodra het in haar mondje ging, braakte ze het terug uit. Exit borstvoedingsverhaal dus. Een grote teleurstelling in mijn mama-zijn.

Tweede keer, goeie keer?

Drie weken geleden beviel ik van ons 2e dochtertje. Deze keer had ik mij heel goed voorbereid: ik volgde een borstvoedingsles bij een lactatiekundige. Ik kocht enkele goede boeken over borstvoeding: “Borstvoeding – compleet handboek voor ouders” van La Leche League en “Borstvoeding doe je zo” van Debby Mendelsohn. De druk die ik mij oplegde was daarmee al niet min. Het moest en zou lukken!

De start ging echter niet van een leien dakje. Ik had gelezen dat je op vraag moest voeden en dus aanleggen – aanleggen – aanleggen. Clusteren noemen ze dat. Het gevolg was dat ik bijna non-stop met een kind aan de borst hing. Want ik zou maar eens haar hongersignalen moeten missen. Dit resulteerde in pijnlijke tepelkloven vanaf de eerste dag. Ik heb echt waar, tenenkrullend van de pijn, doorgezet. Toen ik thuiskwam van het ziekenhuis, kreeg ik gelukkig een goeie tip van de vroedvrouw: Multimam zalf en kompressen. En ons dochtertje van de borst halen als ze niet productief meer zoog én toch zeker niet langer dan een uur laten aanliggen. En ja, na anderhalve week waren de kloven zo goed als genezen.

Eénmaal thuis: het vervolg

Ons dochtertje blijkt echter véél te willen aanliggen. Ze wil om het anderhalf uur drinken. Het zelfregulerend systeem van de borstvoeding, blijkt. Ik heb de afgelopen weken telkens geslapen in blokjes van 1, maximum 2u aan een stuk. Gemiddeld 4u per nacht. Geloof me, dat is moordend. En “slapen als de baby slaapt” is inderdaad het meest onnozele advies dat ik kreeg (net zoals Kathleen het beschreef). Zeker omdat hier nog een peutertje van 20 maand rondloopt dat ook de nodige aandacht verdient.

Donkere gedachten

Dus begon de moraal diep te zakken. Ik werd een zombie-versie van mezelf, ik begon het voeden hartsgrondig te haten -puur door de vermoeidheid- en dat had effect op het gevoel dat ik naar mijn dochter had. Het feit dat ik en enkel ik insta om mijn dochter in leven te houden, dreef de druk de hoogte in. En het feit dat ik het gevoel kreeg een slechte mama te zijn als ik mijn dochter de borstvoeding onthield. Door die stress en de pijnlijke kloven, kwam mijn melkproductie niet vlot op gang en was mijn dochter nooit verzadigd na het voeden. Dus gaven we 1 à 2x daags kunstvoeding (KV) bij. Byebye exclusieve BV! Ik ben uiteindelijk ook op aanraden van de vroedvrouw beginnen kolven om mijn productie op te drijven én zo kan mijn man af en toe een flesje gekolfde melk geven ipv KV.

De balans na 3 weken

Onze dochter krijgt nog steeds borstvoeding. Maar niet exclusief. Het was een compromis sluiten of de handdoek in de ring smijten. Omdat voor mij heel dat borstvoedingsgedoe een donkergrijze waas over de eerste weken “mama zijn” heeft gesmeten, kan ik er niet van genieten. Ik voelde me zo leeg, weende voor het minste en kreeg soms echt donkere gedachten. Ik ben nog steeds keihard in twijfel wat ik nu verder moet doen. Sommige dagen zou ik liefst volledig stoppen. Andere dagen vind ik dat zo egoïstisch van mezelf omdat ik dan mijn dochtertje “de beste voeding” (dixit WHO) ontzeg…

Momenteel kolf ik meer (gaat snel tussendoor), en geef ik op die manier toch moedermelk, maar dan in een flesje. Mijn man kan al eens overnemen waardoor ik eens langer dan 1u aan een stuk kan slapen (ik hoef geen 5u aan één stuk te slapen hoor, met 3u ben ik al content ;-)). En ik had sinds vandaag voor het eerst een onbevangen en verliefd mamagevoel voor mijn dochter. Ik kan al een beetje genieten als dat klein prutske gewoon tegen me aan ligt, zonder dat ze daarom aan mijn borst moet hangen. Ik ben ook heel blij en dankbaar dat ik er met mijn vroedvrouw over heb kunnen praten en dat ze mijn spreekwoordelijke stok achter de deur is, voor moest het mentaal terug bergaf gaan. Het komt heel ons gezin ten goede als ik relaxter en blijer loop. Maar evident vond ik deze keuze zeker niet. Ik hoop hiermee enkele mama’s -bij wie het ook niet van den leien dakje liep en die daarom ook hun eigen ding hebben gedaan- een hart onder de riem te steken. Want dat verdient elke zorgzame mama tenslotte toch? 🙂

Liefs x

 

Dankbaar

Ik ben zo trots op ons gezinnetje en zo dankbaar voor zo’n lieve man en twee knappe dochters.

Ze zijn mijn rots in de branding. Ik zie ze zo graag! ❤️ Ze halen me erdoor als ik het moeilijk heb en doen me zo hard beseffen dat je “in het nu” moet leven.

Ik wou dit gewoon even met de wereld delen 😊.

Liefs x

Over onze vroegere bakker…

Toen ik nog thuis woonde, gingen wij al van kinds af mee naar bakkerij Govaert.

Ik kijk nog steeds met veel plezier en nostalgie terug naar het ontbijt op zondag dat steevast werd voorzien van heerlijke koffiekoeken van bij Govaert met een lekker vers kopje koffie mmmm.

In 2012 stopte de bakkerij en werd volledig gesloopt voor nieuwbouwappartementen. Er zit een Aernoudt in de plaats maar die kan toch niet tippen aan onze vroegere warme bakker.

Gisteren was er burenfeest waar wij jammer genoeg niet bij konden zijn. Onze vroegere bakker was er ook met een verrassing van formaat!

Dankjewel Piet voor de heerlijke attentie ter ere van de geboorte van Juline!

Xxx

Het geboorteverhaal van Juline

En daar is ze dan… Welkom lieve kleine Juline!

13 februari 2018. Mijn uitgerekende datum. De laatste weken heb ik geregeld harde buiken. Sommige van hen zijn pijnlijk, maar van echt voorweeën durf ik niet spreken. Er zit totaal geen regelmaat in. Sinds een paar dagen staat ook echt alles gereed. Ook de opruimdrang heeft mij te pakken 😁.

14 februari 2018. Valentijn! De verjaardag van mijn broer en tevens nog een controle bij de gynaecoloog. We moeten even wachten, dus kijken we in de wachtzaal naar Masterchef Australië en de Olympische Winterspelen in Pyeongchang.

De controle leert dat ons dochtertje het goed doet en het nog steeds naar haar zin heeft in mijn buik. Er is ook al wat verweking en zo’n 3 cm ontsluiting (Yes! Allemaal cm waarvoor ik niet heb moeten afzien 😊). Ze stelt voor om mijn vliezen te strippen, maar daar bedank ik voor. Dan maar geduld uitoefenen tot mijn volgende monitoring op 20/2.

16 februari 2018

Een drukke dag met Mira. We springen binnen bij m’n ma voor het vrijdags aperitiefje (non alcoholisch uiteraard). Ik voel me best wel moe. De dagen voordien heb ik te weinig gerust (nestdrang en een actieve peuter van 1j7mnd in huis) en sedert een paar weken heb ik geen enkele nacht nog doorgeslapen… Als mijn man ‘s avonds thuiskomt ben ik serieus overprikkeld en uitgeteld. We praten die avond nog over al mijn twijfels en angsten voor de nakende bevalling. T is net alsof ik voor het eerst mijn opgestapelde emoties wat kan loslaten. Ik kruip om 23u in bed en zeg nog: “deze nacht wil ik nog eens kunnen doorslapen, wat mij betreft mag daarna de bevalling echt wel in gang schieten”.

17 februari 2018, 00u

Ik kan de slaap niet vatten. De reden: buikpijn. Mijn eerste reactie: neen, niet nu, ik wil slapen..

00u30: de pijn is regelmatig, een zeurende maandstondenpijn precies. Mijn man komt naar boven, ik ben nogal kribbig door de pijn.

1u: al een paar toiletbezoekjes gehad. Ik begin een déjà-vu gevoel te krijgen. Ik krijg de daver over heel mijn lijf en kruip klappertandend het bed terug in waar ik de beginnende weeën opvang.

1u-6u: het wordt een nachtje weeën opvangen. Ik wil nog niemand uit zijn bed bellen en dankzij de lessen mindfull bevallen, kan ik dit momenteel wel nog de baas.

6u: Mira is wakker. Mijn man wordt wakker. “Ik denk toch dat dit niet echt voorweeën zijn” zeg ik nog. De pijn komt echt in golven en is vrij heftig met momenten. We stoppen Mira nog in badje en ik kruip onder de douche. Tussen de weeën door, werk ik nog mijn wenkbrauwen bij en steek ik een mooi paar oorbellen in. 😁

8u: “bel toch maar naar je ouders” “ misschien is het toch handiger dat Mira daar al is, want dit is het echte werk dat begonnen is”

8u25: schoonouders komen toe

8u30: “bel je even naar de vroedvrouw om langs te komen?” De tussenpauzes tussen de weeën worden korter: om de 3 tot 5 minuten.

9u: de vroedvrouw komt toe. Ze vindt dat ik er rustig bijloop. Ze hoort dat ik bij de gynaecoloog 3cm had en een verkorte baarmoederhals. Ze stelt voor om me inwendig te onderzoeken en zegt nog: verschiet niet als het nog maar 4cm zou zijn, de verweking van de baarmoederhals gebeurt eerst, dat is t belangrijkste. Dus stel ik me in op 4cm. Na het onderzoek: “je hebt al 6cm en bijna volledige verweking, als je niet thuis wil bevallen, dan gaan we nu best naar het ziekenhuis”. Ze belt ondertussen het verloskwartier om het bad te laten vollopen, want deze keer wil ik dit wel gebruiken om de weeën op te vangen.

Mijn man en ik rijden naar het ziekenhuis, gevolgd door de vroedvrouw. Spannend! Maar om de 1 of andere reden (ik vermoed spanning en een beetje schrik dat mijn vliezen in de auto zouden breken 😉) vallen mijn weeën zo goed als stil. Blijkbaar zie ik er niet uit als een vrouw in arbeid, want als ik me via spoed aanmeld, krijg ik de vraag of het voor een inleiding is.

9u30: ik installeer me in de verloskamer en voel me wat verveeld dat de weeën niet meer doorkomen. Dat gaat een lange dag worden, denk ik bij mezelf…

9u40: de weeën zijn er terug. Euhm, hoera? Ik vang ze op al rechtstaand, maar moet uiteindelijk toch even op bed met de monitor omdat de hartslag van de baby teveel zakt na elke wee en ze willen zien of alles ok is. Blijkt ok te zijn. Maar nu worden die weeën toch erg pijnlijk. Ik had gezegd dat ik zonder epidurale wou proberen, maar zoveel pijn werkt toch beangstigend.

Ergens tussen 9u40 en 11u: Karolien (zelfstandig vroedvrouw) die me moed inpraat, mijn man die tegendruk geeft in de rug, … ik heb zoveel pijn! Dus begin ik bij iedere wee op een lage intonatie “jaaaa” te zeggen om me niet te verliezen in de pijn. Ik overweeg keihard een epidurale. Maar dan breken plots mijn vliezen. Ik vraag aan Karolien of ik nog een epidurale kan krijgen, maar hoor haar op een rustgevende manier zeggen “ je bent er bijna, nu ga je bijna moeten beginnen persen”

Tranen en een eerste paniek volgen, het is voor echt! Ik ga hier en nu bevallen zonder epidurale. Ik moet dat hier zelf doen.

Ik laat mijn emoties los en begin dan te persen bij de volgende wee. Ik blijf op mijn rechter zijde liggen, want op mijn rug in die beugels voelt zo tegennatuurlijk…

Er flitst vanalles door mijn hoofd en dan voel ik zo’n druk dat ik niet anders kan dan meepersen. Als het hoofdje “staat” voel ik het keihard branden. Ik geef alles en duw door..

11u01: Ons dochter wordt geboren en bezorgt de gynaecoloog een nat pak (hoeveel vruchtwater kan er wel niet meekomen? 😄). Oh my God, ben ik hier nu echt bevallen zonder epidurale? Heb ik dat echt gekund?

Wat een mooi lief meisje! Welkom lieve meid!